زمینه و هدف: توکسوپلاسموزیس (Toxoplasmosis) یکی از بیماری های انگلی است که سبب بعضی حالات بالینی عفونی می گردد. یکی از راه های انتقال بیماری توکسوپلاسموزیس مادرزادی از طریق جفت به جنین می باشد که تشخیص این بیماری را در این مرحله بسیار حائز اهمیت می نماید. توکسوپلاسموزیس مادرزادی چنانچه در سه ماهه اول بارداری رخ دهد، به سقط جنین، اختلالات اعصاب مرکزی و چشمی منجر می شود. لذا روش های تشخیصی دقیق در بررسی زنان مبتلا به عفونت توکسوپلاسموز حائز اهمیت می باشد که شامل روش های سرولوژی مانند الایزا و الایزا اویدیتی (Avidity) IgG هستند. هدف از این مطالعه تعیین زمان ابتلاء مادران به انگل توکسوپلاسما گوندی (Toxoplasma gondii) بود. روش کار: بررسی فوق از نوع مطالعات ارزیابی بود. در این راستا سعی شده است از جمع آوری نمونه های مختلف و بررسی مقایسه ای آنها در تشخیص توکسوپلاسموزیس مادرزادی مانند نمونه های سرمی و مایع آمنیوتیک، استفاده گردد. روش های آماری مورد استفاده در این بررسی با نرم افزار نسخه 18 spss انجام گرفت. یافته ها: نتایج نشان داد که اکثر مادران مورد بررسی در همین اواخر به انگل توکسوپلاسما گوندی مبتلا شده اند و افزایش تیتر الایزا اویدیتی با تعداد سقط جنین در آنها در ارتباط است. نتیجه گیری: در روش الایزای ساده تنها تیتر آنتی بادی های IgM به درستی اندازه گیری می شوند، اما در روش جدیدتر که الایزا اویدیتی نام دارد، تیتر آنتی بادی IgG توکسوپلاسما گوندی هم به درستی اندازه گیری میشودو هم اینکه زمان ابتلاء مادران به این انگل مشخص می گردد.

هدف: بررسی توان آنتی ژن تام (کرود) انتامیبا هیستولیتیکا و فراکنشهای آن FI)، FII و (FIII در تعیین ارزش آنتی بادیهای ضد آمیب به روش الایزا مواد و روشها: سویه NIH:200 انتامیبا هیستولیتیکا به طریق اگزنیک کشت داده شد و آنتی ژنهای آن به روش کروماتوگرافی به سه جزء اصلی تجزیه شد FI)، FII و (FIII. هر یک از این اجزای خود به عنوان یک آنتی ژن جهت تشخیص آنتی بادی در موارد آمیبیازیس حاد (25 مورد) شامل آبسه آمیبی کبد (15 نفر)، دیسانتری حاد روده ای (10 نفر) و گروه کنترل (10 نفر) از طریق تست الایزا مقایسه گردیدند. یافته ها: آنتی ژن کرود و فراکشن FI استفاده بیشتری در تستهای سرولوژیکی برای تشخیص آنتی بادیهای ضدآمیب دارند. در حالیکه، توانایی تشخیص آنتی بادی آنتی ژنهای FII و FIII کمتر است و آنتی ژنهای مناسبی برای شناسایی آنتی بادیهای ضدآمیب نیستند. با توجه به نتایج بدست آمده حساسیت تست الایزا با استفاده از این آنتی ژنها کاهش می یابد. اما در مواردی که از آنتی ژن FI استفاده شده است حساسیت تست الایزا بسیار بالا بود. نتیجه گیری: در آمیبیازیس مهاجم روده ای و خارج روده ای تحریک سیستم ایمنی هومورال با تولید آنتی بادی علیه آنتی ژنهای آمیب همراه است. شناسایی آنتی بادیهای موجود در سرم افراد تحت مطالعه و گروه کنترل با استفاده از انتامیبا هیستولیتیکا به روش الایزا انجام شد و مشاهده شد که الایزا با استفاده از فراکشن آنتی ژن FI به میزان 100-90 درصد اختصاصی است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مطالعات قبلی نشان داده که قارچ آسپرژیلوس در بروز و تشدید بیماری آسم نقش داشته و تشخیص آن بروش اسمیر و کشت اختصاصی نمی باشد کیت اندازه گیری آنتی سرم اختصاصی نیز در حال حاضر وجود ندارد. هدف از این تحقیق اندازه گیری آنتی سرم اختصاصی به منظور تشخیص بیماران آسمی با علت آسپرژیلوزمیس بود. این مطالعه آنتی ژن قارچ آسپرژیلوس فومیگاتوس از نمونه خلط بیماران تهیه گردید. مقدار 6/0 میلی گرم در حجم 100 میکرولیتر آنتی ژن به هر حفره میکروپلیت های 96 خانه چسبانده و بدین صورت میکروپلیت ها جهت اندازه گیری مقدار IgE ضد آسپرژیلوس تهیه گردید. سرم بدست آمده از 66 بیمار با علامت آسم به روش الایزا مورد آزمایش قرار گرفته و مقدار IgE تام و IgE اختصاصی آنها اندازه گیری شد. در این آزمایش میزان IgE تام بر حسب واحد بین الملل و آنتی بادی اختصاصی بر حسب cut off گزارش گردید. نتایج نشان داد که 06/6% از بیماران با علامت آسم IgE تام کمتر از 20 واحد را دارند که شانس آلرژیک بودن آنها رد می شود. از این بیماران 36/36% آنها دارای LgE تام بین 100-20 واحد بودند بدین معنی که احتمالا آلرژیک می باشند. 57/57% افراد IgE تام بیشتر از 100 واحد را داشته اند که نشانگر آلرژیک بودن آنها می باشد. نتایج حاصل در مورد آنتی بادی اختصاصی نشان داد که 84/34% از بیماران آنتی بادی اختصاصی آنها علیه آسپرژیلوس کمتر از نقطه cut off می باشند و 16/65% باقی مانده بیماران دارای مقادیر مختلفی از آنتی بادی بودند. نتیجه اینکه با طراحی روش فوق می توان آنتی بادی اختصاصی علیه آسپرژیلوس فومیگاتوس را در سرم بیماران برحسب cut off تیتر بدست آورد.

اهداف: بروسلوز بیماری شایع با اَشکال متنوع بالینی و روش های مختلف تشخیصی است. با توجه به استفاده روزافزون از آزمون الایزا به عنوان روش جدید تشخیصی و اختلاف نتایج آزمون های استاندارد آگلوتیناسیون و الایزا، این مطالعه به منظور تعیین حساسیت و ویژگی آزمون الایزای بروسلوز انجام شد.مواد و روش ها: این مطالعه مقطعی در سال 1386 در شهرستان کاشان روی 457 نمونه از خون افرادی که با شک بالینی بروسلوز توسط متخصص عفونی به آزمایشگاه ارجاع شده بودند و 50 نمونه از خون افراد بدون سابقه بروسلوز به عنوان کنترل انجام شد. آزمایشات رایت وکومبس رایت و 2- مرکاپتواتانول به عنوان آزمون استاندارد و الایزای IgG و IgM به عمل آمد و حساسیت و ویژگی آزمون الایزا در مقایسه با آزمون های استاندارد سنجیده و نتایج در قالب آمار توصیفی ارایه شد.یافته ها: حساسیت آزمون الایزای IgG و IgM به ترتیب 93.7 و %12.5، ویژگی آزمون الایزای IgG و IgM به ترتیب 70.6 و %100، ارزش اخباری مثبت آزمون الایزای IgG و IgM به ترتیب 19.4 و %100 و ارزش اخباری منفی آزمون الایزای IgG و IgM به ترتیب 99.3 و %94 به دست آمد.نتیجه گیری: باتوجه به حساسیت بالای الایزای IgG و ویژگی بالای الایزایIgM ، می توان از آزمون الایزا در کنار آزمون های آگلوتیناسیون برای تشخیص بروسلوز استفاده نمود.

زمینه و اهداف: یکی از راه های انتقال بیماری توکسوپلاسموزیس مادرزادی از طریق جفت به جنین می باشد که تشخیص این بیماری را در این مرحله بسیار حائز اهمیت می نماید. توکسوپلاسموزیس مادرزادی چنانچه در سه ماهه اول بارداری رخ دهد به سقط جنین و اختلالات اعصاب مرکزی و چشمی منجر می شود. لذا روش های تشخیصی دقیق در بررسی زنان مبتلا به عفونت توکسوپلاسموزیس حائز اهمیت می باشد که شامل روش های سرولوژی مانند الایزا والایزا اویدیتی هستند.مواد و روش ها: در این مورد از طراحی یک روش دستی الایزا اویدیتی و بررسی و مقایسه نتایج آن با روش تجاری الایزا اویدیتی رایج در آزمایشگاه های مختلف استفاده گردیده است. نمونه های سرمی و مایع آمنیوتیک از 48 مادر بارداری که سابقه سقط جنین داشته اند در بیمارستان شریعتی تهران جمع آوری گردید. برای مقایسه، یک روش الایزای اویدیتی به طریق دستی نیز در دانشگاه تربیت مدرس طراحی گردید. بررسی های آماری با نرم افزار Spss نسخه 19 صورت گرفت.یافته ها: نتایج روش الایزا نشان داد که در بیشتر مادران مورد مطالعه، عفونت توکسوپلاسموزیس اخیرا رخ داده است.نتیجه گیری: تفسیر این مقایسه حاکی از آن است که در تشخیص انگل توکسوپلاسما گوندی روش الایزا تنها آنتی بادی IgM را به خوبی اندازه گیری می کند اما در روش الایزا اویدیتی هردو آنتی بادی IgM وIgG  به درستی قابل اندازه گیری است، همچنین روش الایزا اویدیتی زمان ابتلای مادر به انگل توکسوپلاسما گوندی را تعیین می کند.

این مطالعه به منظور بررسی سطح ایمونوگلوبولین های سرمی گوسفندان آلوده به کیست هیداتید انجام گرفت، ابتدا 32 بره سالم انتخاب و در شرایط کاملا کنترل شده نگهداری و پرورش داده شدند. سپس گوسفندان به طور تصادفی به دو گروه 12 و 20 راسی تقسیم و به گروه اول تخم انگل اکینوکوکوس خورانده و گروه دوم به عنوان شاهد در نظر گرفته شد. از تمام گوسفندان در سه نوبت (شروع مطالعه، یک هفته بعد از عفونت تجربی و دو ماه بعد از آن) خونگیری به عمل آمد و سرم خون از نظر میزان آنتی بادی های مربوطه مورد مطالعه قرار گرفت. به منظور اندازه گیری آنتی بادی ها از مایع کیست هیداتید گاو به عنوان آنتی ژن و روش آزمایشگاهی الایزا استفاده شد. انجام آزمون الایزا بر روی سرم های جمع آوری شده (در نوبت های مختلف خونگیری) نشان داد که در گروه اول افزایش میزان آنتی بادی های ضد آنتی ژن های مایع کیست بعد از عفونت تجربی معنی دار است (P<0.01)، در صورتی که این افزایش در گروه شاهد ملاحظه نشد. با مقایسه نتایج سرولوژی و مشاهدات ماکروسکوپی لاشه گوسفندان نشان داد که آزمایش الایزای استفاده شده در این مطالعه دارای حساسیت و ویژگی به ترتیب 100 و 79 درصد و کارایی 84 درصد می باشد. با توجه به نتایج فوق به نظر می رسد که می توان از روش الایزا با استفاده از مایع کیست هیداتید گاو به عنوان یک تست آزمایشگاهی سریع و حساس غربالی استفاده کرد. پیشنهاد می شود با خالص تر کردن آنتی ژن های کیست و استفاده از آنها در روش هایی که ویژگی بالاتری دارند، در تحقیقات آینده تست های مناسب و مکمل راه اندازی نموده و در کنار روش غربالی فوق در تایید عفونت هیداتیدوز گوسفند به کار برد.

مقدمه: با مطالعه بر روی انواع هورمون ها می توان به نقش عوامل ژنتیکی و هورمونی و شیمیایی در اسکیزوفرنی پی برد. در مطالعه حاضر، هدف تعیین اثربخشی هورمون رشد در درمان بیماران اسکیزوفرنیک براساس روش الایزا بود. روش: این پژوهش از نوع مطالعات نیمه آزمایشی با پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه پژوهش شامل تمامی بیماران اسکیزوفرن بستری در بیمارستان روان پزشکی بوستان اهواز بودند. نمونه شامل 60 بیمار بود که به روش دردسترس انتخاب و در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند و ابزار اندازه گیری هورمون رشد، روش الایزا بود. بیماران پس از نمونه گیری خون اولیه به مدت 6 هفته تحت درمان با داروی ریسپریدون قرار گرفتند و پس از 6 هفته با مصاحبه بالینی و تشخیص بهبودی، مجددا خون گیری انجام و هورمون رشد در آن ها اندازه گیری شد. یافته ها: در این مطالعه تفاوت معناداری بین میزان هورمون رشد در افراد دچار بیماری اسکیزوفرنی قبل و پس از درمان مشاهده شد (001/0 >P). نتیجه گیری: با توجه به یافته های پژوهش می توان دریافت نمود که تغییرات هورمون رشد در درمان بیماران اسکیزوفرنیک در روند بهبودی تاثیر خواهد داشت.